رأی شماره ۱۸: قابل فرجام بودن آراء دادگاه کیفری 2 که در موارد رد یا تأیید قرار بازپرس صادر شده است

‌ماده 284 قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری مصوب شهریورماه 1361 در مورد قطعی بودن احکام دادگاههای بدوی کیفری به مستفاد از‌ مستثنیات مصرحه در این ماده ظهور در احکام ماهوی به معنای اخص کلمه دارد که بر تعیین مجازات یا برائت صادر می‌شود لیکن مقنن در ماده 180‌ قانون آیین دادرسی کیفری به تصمیماتی که دادگاههای کیفری از جمله در پرونده‌های منع پیگرد به علت عدم وقوع جرم اتخاذ می‌نمایند عنوان رأی‌اطلاق نموده که در خصوص و رد افاده حکم ماهوی را نمی‌کند و این نوع آراء به صراحت ماده 180 قانون مارالذکر قابل رسیدگی فرجامی می‌باشند‌ بنابراین رأی شعبه 11 دیوان عالی کشور صحیح و منطبق با موازین قانونی تشخیص می‌شود.

این رأی بر طبق ماده واحده قانون وحدت رویه قضایی‌ مصوب 1328 برای شعب دیوان عالی کشور و برای دادگاهها در موارد مشابه لازم‌الاتباع است.